Alex Agnew
Onderweg naar Alex Agnew slaat de twijfel toe. Kruipt een vuilbekkende komiek met een hardrockverslaving wel eens met een boekje in een hoekje? Maar dan wandelt de stoere man in kwestie binnen, weliswaar met T-shirt van Iron Maiden, maar ook met een rugzak vol boeken. 'Ik lees al van toen ik heel klein was', zegt hij. 'Gevolg: als achtjarige formuleerde ik existentiële gedachten als: “Wie vanaf de sterren naar ons kijkt, heeft toch door dat we niks voorstellen?, Hij lacht. 'Ik was niet zo'n vreselijk overgevoelig kind en bezit niet de intelligentie om een nieuw zwart gat te vinden, maar boeken zetten me wel eens aan het denken… Goede schrijvers verwoorden perfect mijn standpunten.' Agnew staat meteen onder stoom. Terwijl hij praat, leegt hij zijn rugzak. 'Een genuanceerde mening is theatraal compleet oninteressant. Ik leg de conclusie liever bij het publiek. Een van mijn favoriete schrijvers, Ben Elton, doet dat ook. In Blind faith - zijn beste boek - schetst hij zo'n aanstellerige, exhibitionistische toekomstmensen dat je er ambetant van wordt. Zoals in reality-tv spuit iedereen emoties zonder dat het echte emoties zijn. De typeringen zijn zo raak dat je soms denkt: “Wat een vreselijk wijf zijt gij toch!, Elton is een goede stand-upcomedian en dat merk je. Hij schrijft zijn ergernissen zo uit dat je ze meteen op een podium zou kunnen brengen. Ik zat vaak hardop te lachen.' 'Bijna profetische auteurs als Ben Elton en George Orwell fascineren me. Bij het zien van het programma Big Brother zal Orwell van in zijn graf een 'high five' gedaan hebben met Jules Verne', grijnst hij. 'Ik ben geen grote nostalgicus, maar in deze wereld van Mediamarkten en bioscopen als luchthavens gaat veel esthetiek verloren. Gelukkig wordt er soms nog moeite gedaan, zoals voor deze keigrave editie van Mary ShelleysFrankenstein, met pentekeningen van Bernie Wrightson, een begrip in de comicwereld.' Agnew is al sinds zijn elfde een fervente verzamelaar van comics. 'Het getuigt van onwetendheid en flink wat pretentie als je er kleinerend over doet, want het is meer dan nauw aansluitende pakjes, dikke tieten en gevechten. Waar denk je dat Hollywood de laatste jaren zijn verhalen haalt? Voilà.' Zijn tip is Watchmen van Alan Moore en Dave Gibbons. 'Het staat in de top 100 van Time Magazine van de beste Engelstalige literatuur van de afgelopen honderd jaar, en heeft een invloed gehad op hoe comics er vandaag uitzien. Watchmen haalde mythes onderuit. Zo worden de superhelden ouder en krijgt het personage Night Owl - een knipoog naar Batman - erectieproblemen. Funny!' Zelfs een boek over religie kan Alex Agnew boeien. 'In de aanloop naar mijn laatste show heb ik God is not great gelezen. Christopher Hitchens trekt van leer tegen Amerikaanse gelovigen die vrezen dat de mensen zouden moorden en verkrachten zonder de moraal van godsdiensten. Hij schrijft dat hij nochtans maar weinig atheïsten zichzelf heeft weten opblazen. Zeer humoristisch en interessant leesvoer.' 'Dat is The dirt van Mötley Crüe en Neil Straus ook', grijnst hij. 'Ik ben een oude hardrocker, maar dat is geen voorwaarde om van dit boek te kunnen genieten. Het is puur entertainment. Deze biografie maakt al de rest overbodig. Nergens vind je meer backstage smeerlapperij, groupies en walgelijke aanstellerij dan bij de groep Mötley Crüe. Tommy Lee die Pamela Anderson klappen verkoopt en zo hopeloos is dat je er koppijn van krijgt, het heroïneprobleem van de bassist Nikki Sixx, het staat er allemaal in. Maar de vier bandleden tonen ook hun menselijkheid. Als zanger Vince Neil beschrijft hoe zijn tweejarige dochtertje aan kanker sterft, ben je daar kapot van.' Op het nachtkastje: Stephen Fry ken ik sinds zijn sketches met Hugh Laurie. Hij behoort tot de anarchistische postpunkgeneratie na Monthy Python, maar hij is ook een intellectueel. Van Stephen Fry in America leer je vrij veel, maar het blijft luchtig. Iets ingewikkelds dat entertainend gebracht is, dat absorbeer je het best. Stand-upcomedian Alex Agnew toert met zijn voorstelling 'More human than human' door het Vlaamse land.